شعر مهتاب شب

ماه در شب بر مهتاب افکند       

          عشق در شب بر دلم وهمی انداخت

عشق خدا در شب زد به دلم،آینه ی و جام شکست  

                                             تمرین عشق تو در تو در همان دم به دلم نشست

دل خراب من در طلب یار نشست    

   دلم محزون شد و در کنج خانه نشست

بارش اشک از ته دل همچو آب به دریا می زند      

آرام شد رود،لحظه ای که خواب به پلکانش نشست

نغمه شد صدای غزل هم نفس باران شد   

ناگه قطرات اشک زد و بر چهره ی قاب نشست

چهره ی مهتاب باز در صور خیالم چرخید

همین باعث شد که بی خوابی بر دیده ام نشست

مهتاب من در طلبت باز از ته دل      

    عشقی خروشید ولی قافیه بر آب نشست

شاعر فضل اله احمدی با اندکی تخلیص